Bobbie – Mensje van Keulen

Als dank voor het voorlezen bij Godert Walter, tijdens de Gedichtendag, mocht ik een pakketje in ontvangst nemen van Erik Kweksilber, eigenaar van die boekhandel. Eén van de verrassingen die ik aantrof was ‘Bobbie’, geschreven door Mensje van Keulen en uitgegeven door de Februari Boekhandels in Nederland.

Vandaag heb ik het gelezen en het raakte me enorm. Bobbie was de kat van Mensje van Keulen, de inhoud van het boekje bestaat voor een deel uit dagboekaantekeningen over de laatste dagen van Bobbie. Zó herkenbaar voor mij, vanwege onze Spooky.

De verbondenheid met zo’n dier, dat dag en nacht en vele jaren lang deel uitmaakt van je leven, het gemis wanneer er een einde aan dat leven komt, ze beschrijft het met veel gevoel. Ik herken me absoluut in Mensjes woorden ‘Hij vertederde, troostte, maakte me aan het lachen. God, wat mis ik hem. Noem me gek, abnormaal, sentimenteel, larmoyant, het zal me een zorg zijn, ik heb niets met mensen die niet om dieren geven. Met genegenheid denk ik aan degenen die het begrijpen en soms zelf tranen lieten.’

Nadat onze kater Spooky in maart 2008 stierf, heb ik een gedicht gemaakt. Een foto van Spooky staat nog steeds op mijn bureaublad en vanaf een andere foto volgen zijn ogen nog steeds het wel en wee in de huiskamer. Voor mij stralen ze weten en wijsheid uit.

                                                              

Voor Spooky
(22 juni 1993 – 6 maart 2008)

Meer dood dan

dit zul je niet worden

niet meer gemist dan

op de plaatsen

waar je steeds was

maar nu niet bent

sinds jij de tijd verliet

zoek ik de klokken vaker

want etenstijd blijft

niet meer staan

je spoor leidt

niet naar deur of raam

of over stoel, bank, tafellaken

geen nageltjes die even haken

in rug of been

voordat je trots weer verder loopt

je haren heb je meegenomen

het witte puntje van je staart

je snorren en je mooie ogen

waarmee je ons zacht dwingend zocht

en vroeg of je naar buiten mocht

we zien je gaan waar je niet gaat

het raam, de deur waar je nog staat

we doen ze steeds weer dicht en open

en hopen stiekem dat we dromen

en dat je straks weer bij ons ligt.

Spooky_op_kussen

Advertenties

One thought on “Bobbie – Mensje van Keulen

  1. Er zit een klein papiertje bij pagina 347 van Willem Wilminks “Verzamelde liedjes en gedichten”.
    Waarom? Hierom: ik word zo troostend verdrietig van

    Mijn poes is dood

    Mijn poes was al heel oud. Nu is ze dood.
    Nu lust mijn poes geen melk meer en geen brood.
    Ze weet niet eens meer dat ze heeft bestaan.
    Mijn poes, mijn poes is doodgegaan.

    —-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s